बंद पडलेल्या दुकानाच्या पायरीवर,भल्या सकाळी एक जस्ती चष्मा बसलेला असतो,

पेपरवर घेऊन काहीबाही खात असतो,

त्याच पेपरवर काही अक्षरं जुळवत असतो, वाचत असतो. थकलेल्या डोळ्याने, धुरकटलेल्या काचेने माहीत नाही काय, काय जाणून घेत असतो.

त्याच्या चिंध्या झालेल्या स्वेटरमधून कोरडा हिवाळा त्याला टोचत असतो, त्याच्या उघड्या पायांच्या बोटाशी चावत असतो, थांबून थांबून टोचत असतो.

गरम चहा पिऊन, अंगात मुद्दाम पातळसर शर्ट आणि स्पोर्ट्स शूज घालून आपण सहज सायकल चालवायला बाहेर पडतो तेंव्हा आपल्याला नेमका तो जस्ती चष्मा दिसतो. थंडी मुरवत निघालेल्या आपल्या शरीराला काहीतरी टोचतं, मनात काहीतरी हलतं. 

थंडी डोळ्यात उतरते आणि उष्ण उष्ण अश्रू ओघळतो..

उगाचच आणि आपोआपच..